Του Βαγγέλη Ρουφάκη

(Διαβάστηκε στις 17 του Νοέμβρη 1985 από παιδιά στο Σύλλογο Δαφνουσίων Αμερικής)

Γιορτάζει η Χίος σήμερα τους προστάτες της Άγιους Μηνά, Βίκτορα και Βικέντιο. Γιορτάζει η Μητρόπολη του νησιού. Και του Άγιου Μηνά το Μοναστήρι το `ματοβαμμένο απ` τη σφαγή του`22. Γιορτάζει ολόκληρο το νησί.

Οι πιστοί τρέχουν στις Εκκλησιές να προσκυνήσουν και να ζητήσουν χάρη απ` το Θεό. Να τον παρακαλέσουν να βοηθήσει….

Μέρες τώρα ψιθυρίζεται πως ο Ελληνικός Στρατός που έχει φτάσει νικητής στη Θεσσαλονίκη, άρχισε τώρα να `λευτερώνει τα νησιά και όπου νά `ναι θάρθει κι εδώ λυτρωτής. Και οι τούρκοι κάτι έχουν καταλάβει, μα κοροϊδεύουν και δεν θένε να το πιστέψουν. Άλλοι πάλι λένε ότι οι τούρκοι φοβούνται και θα παραδώσουν το νησί χωρίς μάχη στον Ελληνικό Στρατό. Οι Χιώτες όμως που έχουν δει και έχουν πάθει πολλά, δεν ξέρουν τι να πιστέψουν. Γι` αυτό με την καρδιά γεμάτη ελπίδα μα και φόβο, τρέχουν στις Εκκλησιές να ζητήσουν βοήθεια. Βοήθεια απ` τον Θεό. Την Παναγιά. τους Άγιους Βίκτορες, που σήμερα είναι η χάρη Τους….

Έχουν ποτίσει με άφθονο αίμα το δέντρο της λευτεριάς. Θα χρειασθεί πολύ ακόμα;

Αιώνες πριν σκλάβοι στους Γενοβέζους περίμεναν να `ρθει η μέρα που θα πετούσαν τον κατακτητή έξω από τα άγια χώματα του νησιού τους.

Κι έφυγε ο ένας αφέντης και ήλθε άλλος… Πιο άγριος… Πιο βάρβαρος… Τούρκος! Τούρκος αφέντης για 346 χρόνια τώρα, κάθεται στο σβέρκο του Χιώτη Χριστιανού! Τον ταπεινώνει. Τον βιάζει. Τον σκοτώνει.

Και κείνος καρτερικά με τις ελπίδες στο Θεό, περιμένει να δώσει η χάρη Του την άλλη φορά να μη χυθεί τόσο αίμα Χριστιανικό, μα να φύγει ο άπιστος απ` το νησί. Να ζήσουν οι Χιώτες μόνοι τους. Ήσυχα. Ειρηνικά. Ελληνικά.

Κατά τις δέκα το πρωί κόσμος είναι μαζεμένος στην προκυμαία. Σιγοκουβεντιάζουν με το βλέμμα στη θάλασσα και στην καρδιά την ελπίδα.

Και ξαφνικά, η ψιλοκουβέντα γίνεται λόγος φανερός κι ο λόγος φωνή κι αλαλαγμός.

- Έρχονται τα καράβια. Έρχονται οι Έλληνες.

Πράγματι! Από το στενό της Εγνούσας φαίνονται πυκνοί καπνοί και ξεχωρίζουν τα πλοία του λυτρωμού. Σε λίγο οι Εκκλησιές έχουν αδειάσει και όλοι έχουν έλθει στο λιμάνι με φωνές και δάκρυα στα μάτια χωρίς να πολυσκέπτονται πως οι τούρκοι τους βλέπουν, ετοιμάζονται να υποδεχθούν τον ελευθερωτή Ελληνικό Στρατό!

Ο τούρκος στρατιωτικός διοικητής Ζιχνή Μπέης που είδε τι συμβαίνει, διαλύει με τον στρατό του τον κόσμο από το λιμάνι και ταμπουρώνεται καλά περιμένοντας τα καράβια που όλο κι φτάνουν πιο κοντά. Πρώτο το εξοπλισμένο ατμόπλοιο “Εσπερία”. Ύστερα το “Μυκάλη”, “Μακεδονία”, “Νέα Γενιά”, “Αετός”, “Ναυκρατούσα”, “Αμβρακία”, “Πατρίς”, “Σαπφώ”. Ο Στρατός μας βγαίνει από τα πλοία στο κοντάρι κάτω από τα πυρά των τούρκων που έχουν πιάσει τους γύρω λόφους και χτυπούν αλύπητα.

Δυο στρατιώτες βάφουν με το αίμα τους το κατάστρωμα των πλοίων πριν προλάβουν να `βγουν στο νησί της μαστίχας. Ο χαμός τους όμως, δίνει πείσμα και κουράγιο στους υπόλοιπους που βγαίνοντας στη ξηρά, με τη βοήθεια των κατοίκων (που έχουν πάρει στο μεταξύ τα λιανοτούφεκα στα χέρια) και του Θεού τη θέληση, τους πετούν κυριολεκτικά στη θάλασσα!

Ευτυχής ο δήμαρχος Ν. Κουβελάς δίνει τη πόλη στον νικητή Ελληνικό Στρατό.

Η σημαία της Ελλάδας κυματίζει τώρα παντού. Στα μπαλκόνια! Στις πλατείες! Στα τζαμιά! Η Χίος είναι λεύτερη πια! Είναι ΕΛΛΗΝΙΚΗ! ΕΛΛΗΝΙΚΗ!

Ο φιλήσυχος λαός της Χίου αρχίζει κάτω από τη σκέπη της Μητέρας Πατρίδας μια καινούργια ζωή εργασίας, δημιουργίας, προσφοράς και αγώνων. Στέλνει τα παιδιά της στρατιώτες σε όλους τους πολέμους και σ` αυτόν της Μικράς Ασίας και μετά τη καταστροφή δέχεται πλήθος προσφύγων που μοιράζει μαζί τους το ψωμί που βγάζει από τη σχετικά άγονη γη του.

Δεν περνούν όμως πολλά χρόνια και καινούργιος εχθρός χτυπά την πόρτα!

Η Ιταλία στις 28 του Οκτώβρη 1940 κηρύττει τον πόλεμο στην Ελλάδα.

Οι Έλληνες πολεμούν γενναία ακόμα μια φορά κι γράφουν σελίδες δόξας στα βουνά της Αλβανίας. 6.000 Χιώτες είναι μεταξύ τους που πολλοί από αυτούς δεν γυρίζουν ξανά. Πληρώνουν τον ηρωισμό τους με τη ζωή τους. Πολλοί οι Χιώτες ανάμεσα στους δέκα τέσσερις χιλιάδες νεκρούς του Αλβανικού Έπους.

Την ¶νοιξη του 1941 η Γερμανία έρχεται σε βοήθεια της Ιταλίας. Πιο δυνατή! Πιο οπλισμένη! Πιο άγρια!

Η Ελλάδα χάνει πάλι τη λευτεριά της. Ο λαός μας ζει για τριάμισι χρόνια μια καινούργια κόλαση.

Δε λυγίζει όμως. Αγωνίζεται στην Εθνική Αντίσταση, στο Ρίμινι, στο Ελ Αλαμέιν.

Στη Χίο το πρώτο Γερμανικό πόδι πάτησε τη Κυριακή 4 Μαΐου 1941 και ώρα 5:45 μ. μ.

Δυστυχισμένος ο αντιδήμαρχος Ανδρέας Λαιμός παραδίνει την πόλη στους Γερμανούς.

Σε λίγα χρόνια η Γερμανία χάνει τον πόλεμο.

Πρώτη γωνιά της Ελλάδας που ελευθερώνεται είναι η Χίος. Στις 10 του Σεπτέμβρη 1944, η Γαλανόλευκη κυματίζει στο μυροβόλο νησί και λίγο αργότερα σε όλη την Ελλάδα!

Οι σύμμαχοί μας μιλούν με θαυμασμό για τους αγώνες των Ελλήνων, αλλά την ίδια στιγμή τους σκάβουν το λάκκο, ρίχνοντάς τους στον εμφύλιο σπαραγμό.

Πιο ακριβά από όλους πλήρωσε η Ελλάδα τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο!

Νεκροί στην Αλβανία 13.506

Νεκροί στην Αντίσταση και Μέση Ανατολή 10.000

Νεκροί από την πείνα 310.000

Όμηροι που εκτελέστηκαν στη Γερμανία 60.000

Εκτελέσεις και δολοφονίες στην Ελλάδα 422.668

Αιχμάλωτοι 580.000

Έκαψαν οι Γερμανοί:

1.700 χωριά.

501 Εκκλησιές.

709 σχολεία.

157.000 σπίτια.

111.000 οικογένειες έμειναν στο δρόμο.

Ο λαός μας όμως αγωνίστηκε σκληρά και δεν έσκυψε το κεφάλι στον εχθρό. Στην περίοδο της κατοχής κυκλοφορούσαν 300 περίπου παράνομες εφημερίδες που ξεσήκωναν το λαό.

Οι οργανωμένες αντιστασιακές ομάδες είχαν στη διάθεσή τους 250.000 άτομα με λιγοστό βέβαια οπλισμό, που ήταν μεγάλος πονοκέφαλος για τους κατακτητές. Πολλές επίσης ήταν οι μικρές ομάδες που κτυπούσαν μόνοι τους όπου αυτοί νόμιζαν. Όλοι αυτοί βοήθησαν να τελειώσει ο φοβερός εκείνος πόλεμος που έπνιξε στο αίμα την ανθρωπότητα….

Πολλά χρόνια πέρασαν από τότε!

Ο κόσμος όμως δεν είναι καλύτερος. Αίμα χύνεται σε πολλά μέρη της γης. Οι υπερδυνάμεις φτιάχνουν καθημερινά όπλα πολύ πιο επικίνδυνα και η σκιά ενός πυρηνικού πολέμου υπάρχει πάνω απ` τα κεφάλια μας κάθε στιγμή. Επίσης ο αιώνιος εχθρός της πατρίδας μας, η Τουρκία μετά από την κατάληψη της μισής Κύπρου, έχει στρέψει λαίμαργα το βλέμμα της στα νησιά μας. Στη Χίο μας.

Μα ΟΧΙ!

Στη μνήμη Εκείνων που έπεσαν για τη λευτεριά, δίνουμε την υπόσχεση εμείς, τα νιάτα του Δαφνώνα, πως μαζί με τ` άλλα τα Ελληνόπουλα θα αγωνιστούμε και θα δώσουμε και τη ζωή μας ακόμα αν χρειαστεί, για να ζήσει η Πατρίδα μας ελεύθερη για πάντα!

ΖΗΤΩ Η ΕΛΛΑΔΑ ΜΑΣ!