ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ

Σα δε μπορείς ν` ασχοληθείς με της ζωής τα βάρη,
αν κουραστεί το σώμα σου κι ανάπαψη δεν έχει,
σταμάτα! Μη σκοτίζεσαι και μη στεναχωριέσαι.
Κι απελπισιά καμιά φορά σαν τύχει και σε πιάσει,
πάρε κουράγιο, δύναμη, από τις αναμνήσεις.

Τις αναμνήσεις τις καλές, τις όμορφες, τις λίγες.
Που είν` ένα χάδι τρυφερό. Που `ναι μια ηλιαχτίδα.
Ένα γλυκό χαμόγελο. Στα ξεραμένα χείλια,
μια στάλα δροσερό νερό. Όαση στις ερήμους.

Τις αναμνήσεις τις κακές. Πικρές σαν το φαρμάκι,
που παίρνει όποιος αγαπά και προδομένος μένει
και τ` ορφανό που άκαιρα έχασε τον γονιό του,
που `χε κι εκείνος δυο γονιούς και κλαινε το χαμό του.

Κι ανεγαλιάζεις σα μπορείς τη διαφορά να κρίνεις
και να βαστάς όσο μπορείς σφιχτά πάνω στα στήθια,
σα φυλαχτό αφ` τη μάνα σου, εκείνες που σ` αρέσουν
και ξαναζείς γλυκές στιγμές γεμάτες καλοσύνη
κι αγάπη, που `ναι δύσκολο να τα βρεις στον καιρό μας.

Σαν τον αέρα πέρασαν κι αγγίξαν μ` ένα χάδι
τα φυλλοκάρδια κι έφυγαν και χάθηκαν. Μα να τα.
Ξανάρχονται στη σκέψη σου πιο απαλά. Το νιώθεις.
Κι ας είναι όνειρο άπιαστο κι ας είναι αναμνήσεις.

Και προσπαθείς τα άυλα σαν υλικά να πιάσεις,
όσο κι αν είν` απίστευτο. Για πες μου το πιστεύεις;
Το κάμνεις σαν το χριστιανό, στο `κόνισμα που βλέπει
τα πρόσωπα των άγιων του και προσκυνά με σέβας.
Και η καρδιά του γίνεται ανάλαφρη. Τι θάμα!

Γιατί ελπίδα και ζωή, είναι γερά δεμένες.
Κι αν προσπαθήσεις δε μπορείς ποτέ να τις χωρίσεις.
Ξανάζησε λίγες στιγμές αυτά π` έχουν περάσει
και θα το δεις, τι δύναμη καινούργια θε να πάρεις,
για να παλέψεις και τις δυο δικές σου να κρατήσεις.

Νέα Υόρκη 1990                                         Βαγγέλης Ρουφάκης