Σκλαβιά

Βλέπω στ` αντικρινό μου παραθύρι
όσες φορές το μάτι μου στραφεί
μια γλάστρα στο πλατύ του ακουμπιστήρι
κι ένα κλουβί ψηλά στην κορυφή.

Στη γλάστρα ανθοβολούν χιονάτοι κρίνοι
κι αργοσαλεύουν φύλλα σπαθωτά
και στο κλουβί κλεισμένο καναρίνι
γλυκολαλεί κι ανήσυχο πετά.

Βλέπω το καναρίνι και τους κρίνους
κι άθελα νιώθω λύπη στην καρδιά.
Παίρνω τα κελαδήματα για θρήνους,
παίρνω για στεναγμούς την ευωδιά.

Φαντάζομαι στους κήπους τ` άνθη τ` άλλα
ελεύθερα ν` ανθίζουν, να μαδούν,
τα` άλλα πουλιά στα δέντρα τα μεγάλα
ασκλάβωτα, τρελά να κελαδούν.

Φαντάζομαι και θλίβομαι κι ακόμα
νοιώθω, πως είν` απάνθρωπη σκλαβιά
για τ` άνθη οι γλάστρες με το λίγο χώμα,
για τα πουλιά τα ολόκλειστα κλουβιά.

"Κειμήλια"                                        Ι. Πολέμης

Έτσι γίνονται τα ξόβεργα. Το φοβερά αυτά

"εργαλεία" που αφανίζουν τα πουλιά χωρίς

να ξεχωρίζουν είδος ή μέγεθος

Oκτώβρης 1995 στην αίθουσα τελετών

Αγ. Παντελεήμονα Δαφνώνα. Πέντε από τους

επτά εικονιζόμενους δεν είναι πια μαζί μας...