Η ΖΩΗ ΜΟΥ ΚΟΝΤΑ ΣΤΟΝ ΓΙΑΝΝΗ ΜΟΥΤΑΦΗ
Ξετυλίγοντας το κουβάρι των αναμνήσεων

Ένας θάνατος, όσο οδυνηρό γεγονός κι αν είναι, όσο κι αν γνωρίζεις εκ των προτέρων ότι όλα εκεί καταλήγουν, όσο κι αν ψύχραιμα έχεις φιλοσοφήσει, τι ακριβώς σημαίνει, όσο κι αν έχεις αναλογιστεί την
ματαιότητα των εγκοσμίων, όταν έρχεται να χτυπήσει τη δική σου πόρτα, τότε αλλάζουν όλα!
Είσαι εσύ ο παραλήπτης των επιπτώσεών του. Από κοντά σου λείπει όχι μόνον ο άνθρωπος με του οποίου την τροχιά εθελοντικά έδεσες τη ζωή σου, αλλά η απουσία γίνεται εντονότερη από τις αναμνήσεις που σε κυκλώνουν, σε πλημμυρίζουν, σου είναι αδύνατο να ξεχωρίσεις που τελειώνεις εσύ και που αρχίζουν αυτές, ο στρόβιλός σου σε θαμπώνει, σε παραλύει και ο χρόνος γίνεται ενότητα άρρηκτη ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν.
Όσο ζούσα κοντά οτον Γιάννη πολλές από τις λεπτομέρειες της κοινής ζωής μας περνούσαν απαρατήρητες, μέσα στον καθημερινό ρυθμό της ρουτίνας, όπου όλα θαρρείς και είναι αυτονόητα. Όταν όμως το ρολόι του βιολογικού του χρόνου σταμάτησε, ένα απομεσήμερο στις 24 του Μάη, όλα άλλαξαν.
Και τώρα έρχονται ανάκατα, σαν ποταμός, εικόνες της μνήμης και σε πνίγουν. Η απουσία του διπλανού σου ανθρώπου στον οποίο είχες μεταβιβάσει τα όνειρα, τις προσδοκίες, τις επιθυμίες και τους καϋμούς σου, όπως αυτονόητα και εκείνος είχε κάνει το ίδιο, επενδύοντας αρκετές από τις ψυχολογικές, πνευματικές και συναισθηματικές του ανάγκες, εισβάλλουν σε πρώτο επίπεδο και στεριώνονται εμπράγματα από τα κατάλοιπα που παραμένουν γύρω μου. Τα πράγματά του, τα κείμενά του, οι σημειώσεις, τα σχεδιάσματα και τόσα άλλα.
Ταυτισμένη τόσα χρόνια και ζυμωμένη με αυτούς τους κοινούς προβληματισμούς, στους οποίους προσπάθησα να συνεισφέρω ότι μπορούσα, ένα πράγμα έχω πια να αντιμετωπίσω. Πώς και με ποιόν τρόπο αυτά θα έρθουν στο φως της δημοσιότητας, όσα τουλάχιστον θα επιθυμούσε, γιατί αυτή του η δραστηριότητα παρέμενε συνήθως (ένα μεγάλο μέρος τουλάχιστον) στο σκοτάδι, λόγω της φύσεως και του χαρακτήρα του. Αυτά τα κείμενα, έβαλα ως στόχο μου να εκδώσω μια μέρα, με τη συμπαράσταση καλών και αξιόλογων φίλων.
Το θεωρώ υποχρέωση και καθήκον μου, ανάλογα με τις δυνάμεις και το κουράγιο που μου απομένει, να ολοκληρώσω το πνευματικό του παιδί και να το παραδώσω στα χέρια ανθρώπων που γνωρίζουν να το αποτιμούν.    
Σήμερα ευχαριστώ τον θεό που με αξίωσε να συγκεντρώσω ένα μεγάλο μέρος από το έργο του εκδομένο και ανέκδοτο σε τρεις τόμους και να το παραδώσω σ` όλους εσάς που πιθανώς μια μέρα να ενδιαφερθείτε γι` αυτό.
Δεύτερο χρέος για μένα, είναι να καθιερωθεί στη μνήμη του ένας ετήσιος λογοτεχνικός διαγωνισμός στους μαθητές και μαθήτριες των λυκείων της Χίου, που θα ξεδιπλώνουν τα νέα παιδιά τις σκέψεις τους, τα πιστεύω τους, πέρα από το λογοτεχνικό τους ταλέντο, για να βγουν σωστοί άνθρωποι στην κοινωνία.
Με τον Γιάννη είχαμε πάντα αδυναμία στα νιάτα, στη ραχοκοκαλιά του Έθνους.

Καίτη Καπού-Μουτάφη