Της ωκεάνειας μελωδίας σιωπηλοί ακροατές
σμιλεμένα τα βότσαλα στ' ακρογιάλι
τη σιγαλιά της θάλασσας γλυκανασαίνουν
στη συμπαντική λήκυθο π` αστραποβολεί το κύμα.
Μοσχολίβανο χριστιανικού συναξαριού
η μουσική της θλίψης απ` τις εσχατιές του κόσμου.
Τις λύπες των μανάδων και των αδελφών
στο φουρτουνιασμένο πέλαγο της μοίρας
ασίγαστη αυλητρίδα το κύμα συνοδεύει.
Κι όταν ο ήλιος απ` τα γκρίζα σύννεφα
προβάλλει, πολύλαλο το χρύσωμά του.
Στο νερένιο χάδι του οργισμένο τ` απονέρι
μαλακά την όψη γαληνεύει.
Στην ακρογιαλιά το δάκρυ της βροχής.
Κι οι θυγατέρες τ` ουρανού με μουσικούς παλμούς
την πολιτεία του ονείρου σαγηνεύουν.
Μαγεμένη η γοργόνα του παραμυθιού
στη γιορτινή συναυλία με τις ηλιακές αγκαλιές
τα μαγεμένα κύματα ακραγγίζει.
Τα πετεινό τ` ουρανού απ` του απείρου τη στράτα
στην πάχνη του νερού σεπτό προσκυνητάρι.
Με τ` απαλό αγέρι ένας γλάρος κυρτώνει τα φτερά
και τ` Απολλώνειο φως μ` αμβρόσιο μύρο
στην ψυχή λαμπερό δοξάρι φτερακίζει.
Μια θρυαλλίδα τεντώνεται και σιγοψυθιρίζει.
Γαληνάδα και ζαφείρια το ηλιοβασίλεμα
κι ατελείωτη χρυσόσκονη με βιολετιές ανταύγειες.
Στα σκοτάδια της ζωής αστροβολίδα
και φεγγοβόλος ήλιος το πορφυρό φεγγάρι.
Πετράδια της ακρογιαλιάς τις φεγγερές νύχτες σμιλεμένα
απ` το λίκνο της ζωής σιωπηλοί ταξιδευτές
την άγκυρα της ελπίδας στη ψυχή σταλάξτε.

Πόπη Χαλκιά - Στεφάνου