Όχι άλλο αίμα!!!

Στις 11 του περασμένου Σεπτέμβρη όλος ο κόσμος ρίγησε βλέποντας τους δυο πύργους του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου της Νέας Υόρκης (World Trade Center) να γκρεμίζονται σαν χάρτινοι και το πεντάγωνο, των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, να πνίγεται στις φλόγες και τους καπνούς.
Κι αμέσως, πριν ακόμη στεγνώσει το αίμα της μεγάλης αυτής τραγωδίας, τους θιγόμενους ως σύγχρονους Σταυροφόρους να ετοιμάζονται και να κινούνται προς την ανατολή.
Όχι βέβαια για να ελευθερώσουν τους Αγίους Τόπους ή να φέρουν ειρήνη στην πολύπαθη περιοχή, Κύπρο, Παλαιστίνη κ. α. μα για να τιμωρήσουν τους υπεύθυνους.
Το μόνο όμως που είδαμε μέχρι τώρα είναι βόμβες που σπέρνουν τον όλεθρο στο λαό του Αφγανιστάν και ποιος ξέρει αργότερα που αλλού στον προαναγγελθέντα δεκάχρονο πόλεμο κατά της τρομοκρατίας.
Είναι λάθος και δεν μπορεί να ξεπλυθεί με αίμα αθώων (πεινασμένων αμάχων) το αίμα που άδικα ομολογουμένως έχυσαν οι εγκληματίες της διεθνούς τρομοκρατίας.
Εκτός αν αναζητείται το Χρυσόμαλλο Δέρας σε μια νέα Κολχίδα, ή η Ελένη σε μια σύγχρονη Τροία.
Ευχή και ελπίδα μας πως θα επικρατήσει η λογική και θα πληθύνουν οι ψύχραιμες φωνές που ακούγονται στην μεγάλη χώρα την μοναδική υπερδύναμη Αμερική, την Ευρωπαϊκή Ένωση, τον Ο.Η.Ε. και σε κάθε γωνιά της γης που υπάρχουν σκεπτόμενοι άνθρωποι. Μόνο τότε οι κρατούντες στα χέρια τους τις τύχες της ανθρωπότητας θα πεισθούν πως μπορεί να καταπολεμηθεί η τρομοκρατία με τιμωρία μόνο των ενόχων (όταν τους γνωρίζουμε) και με σωστές πολιτικές π. χ. εκδημοκρατίζοντας λαούς και αφήνοντας, ή βοηθώντας τους να αναπτυχθούν. Τότε ο κάθε τρομοκράτης δεν θα έχει «πεδίον δόξης λαμπρόν» όπως σήμερα.
Οι λαοί της γης με πρώτο τον ελληνικό, πονούν για τα θύματα της αποτρόπαιας πράξης στη Νέα Υόρκη καθώς και του πολέμου (Αφγανούς κι Αμερικανούς), όσο πόνεσαν για τα θύματα της τρομοκρατίας και των πολέμων σε κάθε γωνιά του πλανήτη.
Οι Έλληνες είναι ιδιαίτερα φιλήσυχοι άνθρωποι και μισούν τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται .Ας σταματήσουν λοιπόν κάποιοι «εξυπνάκηδες» να βαφτίζουν τους Έλληνες «αντιαμερικάνους» «φίλους των τρομοκρατών» και άλλα τοιαύτα τερπνά και να κοιτάξουν την ιστορία της Πατρίδας μας των τελευταίων 80 τουλάχιστο χρόνων.
Τότε θα καταλάβουν τι θα πει πόλεμος, εμφύλιος σπαραγμός, ξεριζωμός και προσφυγιά. Ας ρωτήσουν τελικά ένα Μικρασιάτη ή Πόντιο, Κωνσταντινοπολίτη ή Κύπριο, Παλαιστίνιο, ή κάποιον από τα πολύπαθα Βαλκάνια και θα πάρουν απαντήσεις.
Οι Έλληνες όλα αυτά τα έχουν «νοιώσει στο πετσί τους».
Αντί λοιπόν για κριτική, λίγη κατανόηση θα ταίριαζε περισσότερο.
Όχι άλλο αίμα. Ο πόλεμος όσο κι η τρομοκρατία δεινά και μόνο συσσωρεύουν. Η βία φέρνει βία.
Φτάνει πια.
Το περιοδικό μας, οι συνεργάτες κι οι φίλοι μας, θα σταθούμε δίπλα στα θύματα και με κάθε τρόπο θα βοηθήσουμε να νιώσουν καλύτερα όσοι έχασαν τους δικούς τους.
Άξια συγχαρητηρίων η συνεργάτης μας γλύπτρια Μαίρη Παπακωνσταντίνου που ετοιμάζει «συμβολικό γλυπτό» αφιλοκερδώς για τα θύματα της καταστροφής στην Νέα Υόρκη και όχι μόνο. (περισσότερα στη σελίδα 5).
Κλείνουμε με το ποίημα του Φώτη Αγγουλέ «Στη Μάννα» κι ας το καταλάβουν όσοι μπορούν...