Το μνήμα

Στο Κοντάρι τ' αμμόσπαρτο
στις φουρτούνες, το κύμα
με πανώριο αφροστέφανο
στεφανώνει το μνήμα,

δυο ηρώων που πέφτανε
όταν γύρω κρότοι
κανονιών εσημαίνανε
μια ανάσταση, πρώτοι.

Κι είν' το μνήμα πεντάφτωχο,
τέτοιο βιος που κρατάει
κι αν κανείς δεν το νοιάζεται
ο καιρός το χαλάει.

Κι αν για μας σκοτωθήκανε,
τώρα μεις τους ξεχνάμε
κι αν απάνω στο μνήμα τους
ούτε λούλουδα πάμε,

στο Κοντάρι τ' αμμόσπαρτο,
στις φουρτούνες, το κύμα
το λευκό του αφροστέφανο
φέρνει στ' άγιο τους μνήμα.

«Άτακτα» Φώτης Αγγουλές 1930