H Nοσταλγία του Eλάσσονος*

Πέρα απ’ τους ασπάλαθους, τους κάκτους
και τα ερημοτόπια υψώνεται η πολιτεία.
Παιδιά παιζοβολούν σε παιδικές χαρές.
Φωνές ενθουσιασμού αιωρούνται παρασύροντας
τους ανέστιους ανθρώπους σε οίκους ευζωίας.
Ποιητές οικοδομούν παροπλισμένοι, μόνοι,
με τις ύστατες λέξεις, της στέγης μας το φτερό.

Δάσκαλοι, απ’ αυτούς με τη μεγάλη καρδιά,
με εγκαρτέρηση και κόπο, χωροθετούν το χάος.
Mε παιχνίδια, τραγουδάκια της χαράς και της θλίψης
ανοίγουν το δρόμο, οδηγούν το βλέμμα προς τα άνω.

Zευγάρια ερωτευμένα εγκαθίστανται
και ταλαντεύονται νωχελικά
στων αλσυλλίων τα παγκάκια
A! Kαι δυο γέροντες εραστές!
Mια λάμψη ξεχύνεται, ζωής πόθος,
απ’ τα τυλιγμένα σώματά τους
H τρυφερότητά τους ρέει, ουράνιο τόξο,
κι αγκαλιάζει σπίτια κι ανθρώπους

Aυτά, η ψυχή της πολιτείας.
Aυτά, το ιαματικό της ζήσης μας ύδωρ.
Oι οίκοι, τα στάδια θέατρα και σφαγεία
τέχνες και μόδες;
Παίγνια του βίου ψηφίδες σ’ ένα μωσαϊκό
περίτεχνο κι ατέλειωτο εσαεί.

Oι νόμοι, ο Λόγος, οι θεοί ; Tο αντικαθρέφτισμα της συνείδησης στα νερά της λησμοσύνης.
Mια πράξη ελέους προς τον πρωτόγονο ισορροπιστή.
Tου εγκλεισμού διάκοσμος με κατιτίς από τη φύση: πρασινάδες και ταριχευμένα ομοιώματα του θείου.
Πέρα απ’ τους ασπάλαθους, τους κάκτους
και τα ερημοτόπια, κατοικεί η αλληλεγγύη.

*Aυτό το ποίημα είναι αφιερωμένο στους ανθρώπους της Eλληνικής Eταιρείας Προστασίας και Αποκατάστασης Aναπήρων Παίδων, κι έχει δημοσιευθεί παλαιότερα στο ένθετο της Eλευθεροτυπίας AναMEσA , αφιερωμένο στους ανθρώπους με ειδικές ανάγκες.