Ο θρήνος του περιστεριού
Της Γλύπτριας Μαίρης Παπακωνσταντίνου

Σκέπτομαι κι οι ώρες έρχονται και φεύγουν
Και την ελπίδα κρατώ σαν ασπίδα
μέσ' την αμφιβολία του αύριο.
Του αύριο που ποιός ξέρει αν θάρθει...

Ο Γαλάζιος Πλανήτης γίνηκε κόκκινος
κι η θάλασσα Αχέρων.
Στα πρόσωπα των παιδιών πάγωσε το χαμόγελο.
Τα τρυφερά τους μάτια γέμισαν απορία...
Γιατί;

Οι φούχτες που άπλωναν να πιάσουνε τ’ αστέρια
έμειναν άδειες κι ο ήλιος κρύφτηκε
απ’ την σκιά των όπλων!!!
Τις πέτρινες νύχτες αφουγκράζομαι
την οδύνη του αθώου...

Ο αποσπερίτης χάθηκε πια
και το κουτί της Πανδώρας, ανοίχτηκε βίαια...
Μέσ' την πετρωμένη γοητεία των ερειπίων
στα τραυματισμένα μάρμαρα του Παρθενώνα θρηνούμε το νεκρό περιστέρι...