Αλήθεια. Πόσο χρειάζεται κανείς να προσπαθήσει για να ξεφύγει από το παγερό  αγκάλιασμα μιας βαλτεμένης ζωής όπου τον πρώτο ρόλο κατέχει η ρουτίνα της κάθε μέρας; Το κλασικό γραφείο ή δουλειά, ακόμη και τεμπέλιασμα, φαγητό κανένας υπνάκος και μετά, ανάλογα με τις συνήθειες και τις προτιμήσεις του καθενός, το σκότωμα της υπόλοιπης ώρας σε κανένα σινεμά ή ντίσκο, αλλά συνηθέστερα, για ένα cool άτομο ένα καλό σκυλάδικο για ξεσάλωμα.

Οι καλοκαιρινοί μου επισκέπτες, ειδικά το φετινό καλοκαίρι ρωτούσαν, πως, ο τύπος εντός και εκτός Ελλάδος κρούει τον κώδωνα κάποιας ύφεσης και ο Έλληνας έχει το δικό του χαβά, μέρα μπαίνει, μέρα βγαίνει;

Το πλήθος των αυτοκινήτων φουσκώνει ταβέρνες και ορθάδικα ανοίγουν καθημερινά, ο Έλληνας ψοφάει για χαβαλέ και Τσάμπιονς Λινκ.

Μια ματιά στα νέα της TV αποθαρρύνει και τον πιο αισιόδοξο, αλλά φαίνεται ότι και την τρομοκρατία με τα παρακλάδια της ο Έλληνας την αντιμετωπίζει σαν θέμα για ψευτοαριστερισμούς, σοφίσματα για τα κοινωνικά γεγονότα και άλλες, γνωστές αμπελοφιλοσοφίες.

Αφού βγάλαμε τα απωθημένα σας στις εκλογές, αρκετά πολιτισμένα, ευτυχώς, τώρα αρχίζει η βασιλεία της ρουτίνας. Και γιατί όχι; Κάλλιο βαριεστημένος παρά… πτώμα.

Νίκος Γιαλούρης