Ο Γίγας Ωρίων και η Χίος

Οι αρχαίοι, συγγραφείς αναφέρουν δυο διαφορετικούς μύθους σχετικά με τη γέννηση  του Ωρίωνα. Κατά τον ένα ήταν γιος του Ποσειδώνα και της  Ευρυάλης, κόρης του Μίνωα. Κατά τον άλλο, πατέρες του Ωρίωνα ήταν συγχρόνως ο Ζευς, ο Ερμής και ο Ποσειδώνας.

Πιστεύονταν πράγματι ότι ο Υριεύς, γιος και αυτός του Ποσειδώνα και της Πλειάδας Αλκυόνης, δέχτηκε κάποτε την επίσκεψη των τριών αυτών θεών, οι οποίοι για να τον ευχαριστήσουν για τη φιλοξενία, του ζήτησαν να διατυπώσει μια ευχή, την οποία θα ξεπλήρωναν. Ο Υριεύς που επιθυμούσε πολύ να έχει διάδοχο, ζήτησε να αποκτήσει γιο. Οι τρεις θεοί γονιμοποίησαν τότε το δέρμα ενός βοδιού, το οποίο ο Υριεύς έθαψε  στη γη. Όταν το απέσυρε, μετά εννέα μήνες, βρήκε μέσα ένα μικρό παιδί. Αυτό έμελλε να γίνει ο Γίγας Ωρίων. Από τον πατέρα του Ποσειδώνα ο Ωρίων είχε λάβει το χάρισμα να μπορεί να βαδίζει πάνω στα κύματα της θάλασσας. Έγινε δε ήρωας αρκετών μύθων, από τους οποίους θα αναφέρουμε τους σημαντικότερους.

Ο Δίας ανέβασε τον Ωρίωνα στον ουρανό

Φωτογραφία από το βιβλίο "Μύθοι και Θρύλοι"

της Αλεξ. Δέλτα-Παπαδοπούλου

Ο  Ωρίων όπως αφηγείται ο Όμηρος στην Οδύσσεια, είχε αρπαχθεί από την «ροδοδάκτυλη» Ηώ, η οποία τον είχε ερωτευθεί. Η Άρτεμις, επίσης, σαγηνεύτηκε από την καλλονή του γιου του Ποσειδώνα, πράγμα που προκάλεσε την οργή του αδελφού της Απόλλωνα. Για να απαλλαγεί από τον Ωρίωνα, ο γιος της Λητούς κατέφυγε σ’ ένα στρατήγημα. Προκάλεσε την αδελφή του να κτυπήσει με τα βέλη της ένα δυσδιάκριτο σημείο που έπλεε στη θάλασσα.

Η Άρτεμις έπεσε στην παγίδα, και με ένα βέλος κτύπησε τον στόχο, ο οποίος, όμως ήταν η κεφαλή του Ωρίωνα.

Μεταγενέστερη εκδοχή παρουσιάζει διαφορετικά το θάνατο του Γίγαντα.

Ενώ κυνηγούσε μαζί με τη θεά στη  Χίο, ο Ωρίων θέλησε να την κάμει ερωμένη του. Για να τον τιμωρήσει, η Άρτεμις έστειλε εναντίον του ένα σκορπιό, από το δάγκωμα  του οποίου ο Ωρίων πέθανε.

Είναι αλήθεια όμως ότι, κατ’ άλλο συγγραφέα, όχι η Άρτεμις αλλά η Γαία έκαμε να βγει από τη γη ο σκορπιός, που έδωσε το θάνατο στον Ωρίωνα. Κατά την εκδοχή αυτή, το γεγονός συνέβη στην Κρήτη, όπου ο γιος του Ποσειδώνα είχε καυχηθεί ότι θα εξαφάνιζε εύκολα όλα τα άγρια θηρία.

Η Χίος υπήρξε θέατρο και άλλης περιπέτειας του Ωρίωνα. Όταν έφθασε στο νησί, φιλοξενήθηκε από τον βασιλιά Οινοπίωνα, γιο του Διονύσου και της Αριάδνης. Ερωτευθείς δε τη Μερόπη, κόρη του Οινοπίωνα, ο Ωρίων τη ζήτησε από τον πατέρα της σε γάμο.

Ο Οινοπίων όμως ήταν αντίθετος στην ένωση αυτή. Μέθυσε, λοιπόν, τον Ωρίωνα, και ενώ αυτός κοιμόταν, του έβγαλε τα μάτια. Έπειτα από αυτό διάταξε και τον έριξαν στην ακτή. 

Αλλά ο Ωρίων δεν έχασε το θάρρος του. Καθώς άκουε το μακρινό ήχο ενός σιδηρουργείου βάδισε προς την κατεύθυνση εκείνη και έφθασε στη Λήμνο, περιοχή του Ηφαίστου. Εκεί, πήρε ένα παιδί, το έβαλε στους ώμους του και το διάταξε να τον οδηγεί προς την κατεύθυνση του ανατέλλοντος ηλίου. Οι ευεργετικές ακτίνες του άστρου της ημέρας του ξανάδωσαν την όραση. Βιαστικός, τότε, ο Ωρίων επέστρεψε στη Χίο, για να εκδικηθεί τον Οινοπίωνα, αυτός όμως σώθηκε από τον Ποσειδώνα, ο οποίος κατασκεύασε γι’ αυτόν υπόγειο καταφύγιο εντελώς απρόσιτο.

Ο Ωρίων έγινε αστερισμός κατόπιν αίτησης, όπως πιστευόταν, της Αρτέμιδος, η οποία ήταν απαρηγόρητη για το  θάνατό του...

Από το βιβλίο «Ελληνική Μυθολογία» τόμος Α`

Ιωάννου Ρισπέν Εκδόσεις Δαρέμα (διασκευή)